Як толькі ў небе над Менскам згушчаецца шэрая каша, у гарадзкіх лябірынтах абавязкова ўзьнікаюць пытаньні пра вечнае. Напрыклад, як правільна называць тую дробную шкляную тару, што хаваецца ў кішэні? Ці варта перакладаць «чекушку» і «мерзавчика»?
Ай паправіла каўнер і прамовіла, гледзячы некуды ў бок Млечнага Шляху:
«Шляхціц ня п’е з напарстка. Нашае вымярэньне — гэта гонар і вялікія келіхі. Але калі мы гаворым пра дробных дэманаў паўсядзённасьці, дык няхай Мярзоўчык застаецца Мярзоўчыкам. Гэта гучыць як імя дробнага нячысьціка, які сядзіць у цябе на плячы і шэпча глупствы. А Чакушка... няхай будзе Чакушкай. У гэтым ёсьць нейкая ўтульная, хоць і грэшная, прыземленасьць».
Ёй абурана стукнула далоньню па стале, і ў суседняй галяктыцы здрыганулася зорка:
«Папраўлю! Якая яшчэ Чакушка?! Гэта зьдзек з аб’ёму і мовы! У нас ёсьць свае, спрадвечныя словы! «Чекушка» — гэта чвэрць альбо чвэртушка! А «мерзавчик» (тое, што на сто грамаў) — гэта сотка ці проста кілішак! Але! Паколькі ў нашай гісторыі гэта жывыя пэрсанажы — прыбіральніца і рабочы, мы захаваем іх як уласныя імёны! Мярзоўчык і Чакушка — гучыць як дуэт хуліганаў-тэрарыстаў з аркестравай ямы. Зацьверджана!»
Тут з-пад стала вынырнула Ячыкічыкі (Чакушка), зьвінячы пустымі бутэлечкамі:
«Ой, ды якая розьніца, чвэртушка я ці чакушка! Галоўнае, каб у Менску было весела! Мярзоўчык — гэта такі злы, празрысты гномік, які робіць табе „дзынь“ па галаве зранку, і ўсе твае адзінкі ператвараюцца ў нулі! А я — Чакушка, бо я раблю „чык-чык“ — і ты ўжо шчасьлівы космас бяз правілаў!»