Na śvietłym alpijskim łuhu, lia aŭčarki, Ščaślivy byčok i cialuška, jak śnieh, I ščaście mahčyma biaz złoj bipalarki... So, the old man brought the cow to the farm. Now, it must be said that this cow was a tender soul with aspirations reaching skyward. Her entire life she had dreamed of mountain pastures, alpine meadows, overgrown with soft and tasty grass right up to her udder — but where could you find such things in Lithuania? In short, she was a strange cow, and very pensive. And she was still a heifer. But everything comes to an end eventually — and the cow's fairy tale ended too. ...The eldest was a clever lad, the middle one was so-so, the youngest was a total fool... The ground began to shake, birds scattered from their perches, the workers who had been dozing after lunch stopped dozing and, just in case, moved away from the entrance to the farm. The cow tried to break free, but no such luck — like a horror flying on the wings of night, out of the dark opening burst the youngest…

Na śvietłym alpijskim łuhu, lia aŭčarki, Ščaślivy byčok i cialuška, jak śnieh, I ščaście mahčyma biaz złoj bipalarki... Дык вось, прывёў дзед кароўку на фэрму. Тут трэба сказаць, што кароўка была пяшчотная, з душой, скіраванай угору. Яна ўсё сваё жыцьцё марыла пра горныя пашы, альпійскія лугі, па самае вымя зарослыя мяккай і смачнай травой, але дзе ім узяцца ў Літве? Адным словам, дзіўная была карова і вельмі задумлівая. І яшчэ яна была цёлкай. Але ўсё калі-небудзь заканчваецца, заканчваецца і каровіна казка. . ..Старэйшы разумны быў дзяціна, сярэдні быў і так, і сяк, малодшы зусім быў дурань... Зямля пачала скаланацца, птушкі сарваліся са сваіх месцаў, драмаўшыя пасьля абеду рабочыя перасталі драмаць і на ўсялякі выпадак адышлі далей ад уваходу на фэрму, кароўка паспрабавала было адвязацца, ды не тут-то было: як жах, што ляціць на крылах ночы, з чорнага праёму вылецеў малодшанькі, Рыгор. Ледзь не зьбіўшы па дарозе вэтэрынара, ён наляцеў на карову, ды так, што яна з усяго размаху ўляпілася ў …

Клонирование коровы в Литве | § 56.2 Na śvietłym alpijskim łuhu, lia aŭčarki, Ščaślivy byčok i cialuška, jak śnieh, I ščaście mahčyma biaz złoj bipalarki... Итак, привёл дед коровку на ферму. Тут надо сказать, что коровка была нежная, с душой, устремлённой ввысь. Она всю свою жизнь мечтала о горных пастбищах, альпийских лугах, по самое вымя заросших мягкой и вкусной травой, но где им взяться-то в Литве? В общем, странная была корова и очень задумчивая. И ещё она была тёлкой. Но всё когда-нибудь кончается, кончается и коровья сказка. ...Старший умный был детина, средний был и так, и сяк, младший вовсе был дурак... Земля стала сотрясаться, птицы сорвались со своих мест, дремавшие после обеда рабочие перестали дремать и на всякий случай отошли подальше от входа на ферму, коровка попыталась было отвязаться, да не тут-то было: как ужас, летящий на крыльях ночи, из чёрного проёма вылетел младшенький, Рыгор. Чуть не сбив по пути ветеринара, он налетел на корову, да так, что она со всего размаху впе…

Варыянт першы, бюракратычны. Гэта цяпер у дзяцей залатыя часы – ня хочаш працаваць у офісе, ідзі ў фрыланс, а ў васьмідзесятыя мінулага стагодзьдзя фрыланс гэта хіба што шабашка. Вось і мы зь сябрамі выправіліся фрылансіць у Літву, будаваць кароўнік у адным вельмі прасунутым калгасе. Старшыня нейкі час стажыраваўся ў Нямеччыне, а па вяртаньні вырашыў зрабіць ня калгас, а парк высокіх тэхналёгіяў ці нешта падобнае. Вырашыў перабудаваць усё, што толькі можна. Мы якраз укаранялі нанатэхналёгіі – рабілі цёплую падлогу ў кароўніку. А па суседзтве была бычыная фэрма. Жылі быкі як мы некалі ў войску – у асобнай казарме, куды жанчынам уваход быў забаронены. Але, як і ў войску, часам да некаторых прыяжджалі сваякі, а асабліва адметных адпускалі ў звальненьні. Дык вось, сядзім мы неяк пасьля абеду, пераварваем ежу, чакаем машыну з цэглай і назіраем, як адзін старэнькі дзядок… Аёячкі!.. Стоп – гэта аёячкі я прыбіраю па просьбе чытача Алькі – ён сказаў, што яны яго вельмі раздражняюць – і замест і…

Версия первая, бюрократическая. Это сейчас у детей золотые времена – не хочешь работать в офисе, иди во фриланс, а в восьмидесятые прошлого века, фриланс это разве что шабашка. Вот и мы с друзьями отправились фрилансить в Литву, строить коровник в одном очень продвинутом колхозе. Председатель какое-то время стажировался в Германии, а по возвращении решил сделать не колхоз, а парк высоких технологий или что-то подобное. Решил перестроить всё, что только можно. Мы как раз внедряли нано технологии – делали тёплый пол в коровнике. А по соседству была бычья ферма. Жили быки как мы когда-то в армии – в отдельной казарме, куда женщинам вход был запрещён. Но, как и в армии, иногда к некоторым приезжали родственники, а особо отличившихся отпускали в увольнительные. Так вот, сидим мы как-то после обеда, перевариваем пищу, ждём машину с кирпичом и наблюдаем, как один старенький дедок… Аёячкi!.. Стоп – это аёячкi я убираю по просьбе читателя Альки – он сказал, что они его очень раздражают – и вмес…

Option 1: Bureaucratic These are golden times for kids—if you don’t want to work in an office, you go freelance. But back in the 1980s, freelance was pretty much just under-the-table gigs, if that. So my friends and I went freelancing in Lithuania, building a cowshed on some ultra-progressive kolkhoz. The chairman had done an internship in Germany and, upon returning, decided to turn the kolkhoz not into a kolkhoz, but into a high-tech park or something of the sort. He decided to overhaul everything he could. We were implementing nanotechnologies—installing heated floors in the cowshed. Next door was a bull farm. The bulls lived like we once did in the army—in a separate barracks where women were forbidden entry. But, just like in the army, some had relatives come to visit, and the especially distinguished ones were given leave. So there we were one afternoon, digesting our food, waiting for the brick truck, and watching an old geezer… Ayoyachki!.. Stop—I’m cutting those “ayoyachki” by …

Śmiarotnuju płoć abiraješ aporaj, I sercam ad Boha sychodziš u zmrok, Nakryty praklacciem i čornaju zmoraj... Ситуация была паховая... что за чушь я пишу?! Ситуация была аховая и ещё ситуация была патовая... выходит, было две ситуации? Нет, ситуация всё же была одна – получается, паховая – это правильно? Как бы то ни было, но ко всем пришло понимание того, что одним им не справиться. Абибоки отчаянно нуждались в проводнике в этом новом и странном, если не сказать – страшном мире, Розетке тоже не улыбалось одной бегать по окрестностям в поисках своей подруги. Зачем она ей была нужна? А вот теперь об этом поподробней. Чтобы было понятно, начать нужно с НИИ Пэпэжэ – НИИ побочных продуктов животноводства. Создан он был давным-давно при Ветеринарном комитете МВД на базе Варшавского, кажется, ветеринарного института. После Октябрьской революции и упразднения МВД он каким-то чудом ушёл из официального правового поля, сохранив при этом материально-техническую базу и кадровый состав, и продолжил с…

You choose mortal flesh as your anchor and shield, And, deep in your heart, leave your God for the gloom, By curses and blackest of nightmares concealed... The situation was groin... what the hell am I writing?! The situation was growing dire and the situation was also a stalemate... wait, so there were two situations? No, the situation was still just one – which means groin was correct all along? Be that as it may, the understanding had finally dawned on everyone that they couldn't handle this alone. The Abiboks desperately needed a guide in this new and strange, not to say terrifying, world, and Rozetka wasn't exactly thrilled about running around the countryside all by herself looking for her friend. Why did she need her, anyway? Well, let's get into that in a bit more detail. For it to make sense, we have to start with SRIAHP – the Scientific Research Institute of Animal Husbandry Byproducts. It was established ages ago under the Veterinary Committee of the Ministry of Int…

Śmiarotnuju płoć abiraješ aporaj, I sercam ad Boha sychodziš u zmrok, Nakryty praklacciem i čornaju zmoraj... Сытуацыя была пахавая... што за лухту я пішу?! Сытуацыя была ахавая, ды яшчэ сытуацыя была патавая... Выходзіць, было дзьве сытуацыі? Не, сытуацыя ўсё ж была адна — вынікае, «пахавая» — гэта правільна?.. Як бы там ні было, але да ўсіх прыйшло разуменьне таго, што адным ім не справіцца. Абібокі адчайна мелі патрэбу ў правадніку ў гэтым новым і дзіўным, калі не сказаць — жахлівым сьвеце, Разэтцы таксама не ўсьміхалася адной бегаць па ваколіцах у пошуках сваёй сяброўкі. Навошта яна ёй была патрэбная? А вось цяпер пра гэта больш падрабязна. Каб было зразумела, пачаць трэба з НДІ Пэпэжэ — НДІ пабочных прадуктаў жывёлагадоўлі. Створаны ён быў даўным-даўно пры Вэтэрынарным камітэце МУС на базе Варшаўскага, здаецца, вэтэрынарнага інстытуту. Пасьля Кастрычніцкай рэвалюцыі і скасаваньня МУС ён нейкім цудам выйшаў з афіцыйнага прававога поля, захаваўшы пры гэтым матэрыяльна-тэхнічную базу і …

Жывуць яны, быццам бы губкі ў вадзе, Нічога ня створаць свайго анідзе. Затое з усіх патрабуюць расплаты, І ў кожным іх кроку ўсё ты вінаваты! Яны бескарысьныя ў нашым жыцьці, Як цень на сьцяне, як на камені мох. Яны патрабуюць: «Вам трэба нясьці Дабро ўсё для нас, мы ж ня зрушым і ног!» Іх рукі ствараліся толькі прымаць, Іх вочы напоўнены толькі зьдзіўленьнем: «Чаму вы ня хочаце нам дагаджаць? Чаму не ідзяце да нас са служэньнем?» Сядзяць яны важна, нібыта на троне, І гучна вяшчаюць пра правы свае: «Мы — сэрца сусьвету ў сьвятой абароне, Працуйце для нас, пакуль сілаў стае! А мы будзем толькі ў спакоі прымаць, Бо мы — бескарысьныя! Нас — шанаваць!» Але наступае гадзіна адплаты, Дарогі пусьцеюць вакол на вачах. Ніхто не нясе ім дабро ў іх палаты, І болей ніхто ня ўкленчыць у нагах. І вось застаюцца з сабою ў журбе, Як лісьце сухое на сьцюжным вятры. Як гук, што ў пустэльні ўсё чуе сябе, Як цень без аб'екта на мёртвым двары. Бо ісьціна сьвету заўсёды такая: Яе не схаваеш, яна не зьнікае. Хто людзям нічога свай…

Вот пишу я книжку, вернее — перевожу её на английский. Одновременно с этим появляется куча новых ходов и выходов. Я человек творческий, имеющий огромный талант в искусстве прокрастинации, естественно, не могу пройти мимо и пытаюсь их затыкать по мере возможности, но иногда эти тоннели не затыкаются и уводят куда-то вбок… или вдаль… или вглубь веков. Причём так глубоко, что и не выкорчевать. Поэтому этот текст совсем не бред сумасшедшего, а эхо… ну или спойлер. Спойлер из той самой глубины, когда любимыми развлечениями были или сбор корешков, или свежевание только что пойманной рыбки. Итак: поймали рыбку, поели — теперь можно и поспать. Поспали — теперь можно и поесть. Опять поймали рыбку, поели — ну, алгоритм понятен. И возникает вопрос: а досуг? Как его проводили в доисторические времена, когда даже шахмат не было? Сегодня развлечений больше, чем конфет в конфетном магазине: хочешь — марожено, хочешь — пирожено, хочешь — говоришь, что «летишь» на мотоцикле, хочешь — на самом деле лет…

Here I am writing a book — or rather, translating it into English. At the same time, all sorts of new passages and exits keep cropping up. I'm a creative person with a tremendous talent for the art of procrastination, so of course I can't just walk past them — I try to plug them as I go, but sometimes these tunnels refuse to be plugged and lead off sideways… or into the distance… or deep into the centuries. So deep, in fact, that you can't uproot them. So this text is not the ravings of a madman — it's an echo… or a spoiler. A spoiler from those very depths, when your favourite pastimes were either collecting roots or skinning a freshly caught fish. So: catch a fish, eat it — now you can sleep. Sleep — now you can eat. Catch another fish, eat it — well, you get the algorithm. And the question arises: what about leisure? How did they spend their downtime in prehistoric times, when there wasn't even chess? Today there are more entertainments than candies in a candy…

Вось пішу я кніжку, дакладней — перакладаю яе на мову. Адначасна з гэтым зьяўляецца куча новых хадоў і выхадаў. Я чалавек творчы, зь велізарным талентам у мастацтве прокрастынацыі, натуральна, не магу прайсьці міма і намагаюся іх затыкаць па меры магчымасьці, але часам гэтыя тунэлі не затыкаюцца і вядуць некуды ўбок… або ўдалячынь… або ўглыб стагодзьдзяў. Прычым так глыбока, што і ня выкарачаць. Таму гэты тэкст зусім не трызьненьне вар’ята, а рэха… ну ці спойлер. Спойлер з той самай глыбіні, калі любімымі забавамі былі або збор карэньчыкаў, або сьвежаваньне толькі што злоўленай рыбкі. Дык вось: злавілі рыбку, паелі — цяпер можна і паспаць. Паспалі — цяпер можна і паесьці. Зноў злавілі рыбку, паелі — ну, альгарытм зразумелы. І ўзьнікае пытаньне: а вольны час? Як яго праводзілі ў дагістарычныя часы, калі нават шахматаў не было? Сёньня забаваў больш, чым цукерак у цукерачнай краме: хочаш — марожанае, хочаш — пірожнае, хочаш — кажаш, што «ляціш» на матацыкле, хочаш — на самой справе ляціш …

Для ангельскага варыянту перакладаў фразу «капірайтэр зь цябе (гаворка ішла пра д’Дыдактыбля), як з сабачага хваста сіта». Перакладаў я, перакладаў, дый задумаўся, прычым адразу двойчы. Па-першае, чым кепскае сіта з сабачага хваста? Гучыць абсурдна, так, але ж сіта — гэта не радыёпрымач, каб яго слухаць, а сіта! З авечай скуры, выходзіць, сіта зрабіць можна — згадайце залатое руно, — а з сабакі нельга?! А калі ўзяць вялікага сабаку, ды ў дадатак з густым падшэрсткам, ды ў той момант, калі побач не апынецца веганаў, сабачнікаў, змагароў за правы дзяцей, аматараў катоў... хоць гэтыя ў лік не ідуць — іх цікавяць толькі каты, а пра сіта з каціных хвастоў я ня чуў. Дык вось, калі ўзяць сабачую скуру ды выправіцца на Алдан мыць золата — чаму б і не? Набыць усюдыход, напхаць у яго прамывальныя латкі (Gold Pan), клясыфікатары, спэцыяльныя шлюзы, грунтасмокі, вашгерд ці герд... што б яшчэ ўзяць? Ледзь не забыўся: магніт для сэпарацыі, каб адсяваць магнітны жалязьняк, які падобны да дробнага зол…

For the English version, I was translating the phrase "you’re as good a copywriter (referring to d’Didactible) as a sieve made out of a dog's tail." I was translating and translating, and then I got to thinking—twice, actually. First, what's so bad about a sieve made of a dog's tail? It sounds absurd, sure, but a sieve isn't a radio receiver you're supposed to listen to; it's a sieve! You can make a sieve out of sheepskin—remember the Golden Fleece—so why not a dog?! And what if you take a large dog, one with a thick undercoat, and do it when there are no vegans, dog lovers, child rights activists, or crazy cat ladies around... although the latter don't count, they only care about cats, and I haven't heard of a cat-tail sieve. So, what if you take a dog pelt and head off to the Aldan river to pan for some gold—why not? Buy an ATV, pack it with gold pans, classifiers, special sluice boxes, suction dredges, a rocker box... what else should we tak…

Для английского варианта переводил фразу «копирайтер из тебя (речь шла о д’Дидактибле) как из собачьего хвоста сито. Переводил-переводил, да и задумался, причём сразу два раза. Во-первых, чем плохо сито из собачьего хвоста? Звучит абсурдно, да, но сито это же не радиоприёмник, чтобы его слушать, а сито! Из бараньей шкуры, значит, сито можно сделать - вспомните золотое руно, - а из собаки нельзя?! А если взять большую собаку, да к тому же с густым подшёрстком, да в тот момент, когда рядом не окажется веганов, собачников, борцов за права детей, кошатников... хотя эти не считаются - этих интересуют только кошки, а про сито из кошачьих хвостов я не слышал. Так вот, если взять собачью шкуру и отправиться на Алдан мыть золотишко - почему нет? Купить вездеход, напихать в него промывочные лотки (Gold Pan), классификаторы, специальные шлюзы, грунтососы, вашгерд или герд... что бы ещё взять? Чуть не забыл: магнит для сепарации, чтобы отсеивать магнитный железняк, который похож на мелкое золото …