Жывуць яны, быццам бы губкі ў вадзе, Нічога ня створаць свайго анідзе. Затое з усіх патрабуюць расплаты, І ў кожным іх кроку ўсё ты вінаваты! Яны бескарысьныя ў нашым жыцьці, Як цень на сьцяне, як на камені мох. Яны патрабуюць: «Вам трэба нясьці Дабро ўсё для нас, мы ж ня зрушым і ног!» Іх рукі ствараліся толькі прымаць, Іх вочы напоўнены толькі зьдзіўленьнем: «Чаму вы ня хочаце нам дагаджаць? Чаму не ідзяце да нас са служэньнем?» Сядзяць яны важна, нібыта на троне, І гучна вяшчаюць пра правы свае: «Мы — сэрца сусьвету ў сьвятой абароне, Працуйце для нас, пакуль сілаў стае! А мы будзем толькі ў спакоі прымаць, Бо мы — бескарысьныя! Нас — шанаваць!» Але наступае гадзіна адплаты, Дарогі пусьцеюць вакол на вачах. Ніхто не нясе ім дабро ў іх палаты, І болей ніхто ня ўкленчыць у нагах. І вось застаюцца з сабою ў журбе, Як лісьце сухое на сьцюжным вятры. Як гук, што ў пустэльні ўсё чуе сябе, Як цень без аб'екта на мёртвым двары. Бо ісьціна сьвету заўсёды такая: Яе не схаваеш, яна не зьнікае. Хто людзям нічога свай…

Вот пишу я книжку, вернее — перевожу её на английский. Одновременно с этим появляется куча новых ходов и выходов. Я человек творческий, имеющий огромный талант в искусстве прокрастинации, естественно, не могу пройти мимо и пытаюсь их затыкать по мере возможности, но иногда эти тоннели не затыкаются и уводят куда-то вбок… или вдаль… или вглубь веков. Причём так глубоко, что и не выкорчевать. Поэтому этот текст совсем не бред сумасшедшего, а эхо… ну или спойлер. Спойлер из той самой глубины, когда любимыми развлечениями были или сбор корешков, или свежевание только что пойманной рыбки. Итак: поймали рыбку, поели — теперь можно и поспать. Поспали — теперь можно и поесть. Опять поймали рыбку, поели — ну, алгоритм понятен. И возникает вопрос: а досуг? Как его проводили в доисторические времена, когда даже шахмат не было? Сегодня развлечений больше, чем конфет в конфетном магазине: хочешь — марожено, хочешь — пирожено, хочешь — говоришь, что «летишь» на мотоцикле, хочешь — на самом деле лет…

Here I am writing a book — or rather, translating it into English. At the same time, all sorts of new passages and exits keep cropping up. I'm a creative person with a tremendous talent for the art of procrastination, so of course I can't just walk past them — I try to plug them as I go, but sometimes these tunnels refuse to be plugged and lead off sideways… or into the distance… or deep into the centuries. So deep, in fact, that you can't uproot them. So this text is not the ravings of a madman — it's an echo… or a spoiler. A spoiler from those very depths, when your favourite pastimes were either collecting roots or skinning a freshly caught fish. So: catch a fish, eat it — now you can sleep. Sleep — now you can eat. Catch another fish, eat it — well, you get the algorithm. And the question arises: what about leisure? How did they spend their downtime in prehistoric times, when there wasn't even chess? Today there are more entertainments than candies in a candy…

Вось пішу я кніжку, дакладней — перакладаю яе на мову. Адначасна з гэтым зьяўляецца куча новых хадоў і выхадаў. Я чалавек творчы, зь велізарным талентам у мастацтве прокрастынацыі, натуральна, не магу прайсьці міма і намагаюся іх затыкаць па меры магчымасьці, але часам гэтыя тунэлі не затыкаюцца і вядуць некуды ўбок… або ўдалячынь… або ўглыб стагодзьдзяў. Прычым так глыбока, што і ня выкарачаць. Таму гэты тэкст зусім не трызьненьне вар’ята, а рэха… ну ці спойлер. Спойлер з той самай глыбіні, калі любімымі забавамі былі або збор карэньчыкаў, або сьвежаваньне толькі што злоўленай рыбкі. Дык вось: злавілі рыбку, паелі — цяпер можна і паспаць. Паспалі — цяпер можна і паесьці. Зноў злавілі рыбку, паелі — ну, альгарытм зразумелы. І ўзьнікае пытаньне: а вольны час? Як яго праводзілі ў дагістарычныя часы, калі нават шахматаў не было? Сёньня забаваў больш, чым цукерак у цукерачнай краме: хочаш — марожанае, хочаш — пірожнае, хочаш — кажаш, што «ляціш» на матацыкле, хочаш — на самой справе ляціш …

Для ангельскага варыянту перакладаў фразу «капірайтэр зь цябе (гаворка ішла пра д’Дыдактыбля), як з сабачага хваста сіта». Перакладаў я, перакладаў, дый задумаўся, прычым адразу двойчы. Па-першае, чым кепскае сіта з сабачага хваста? Гучыць абсурдна, так, але ж сіта — гэта не радыёпрымач, каб яго слухаць, а сіта! З авечай скуры, выходзіць, сіта зрабіць можна — згадайце залатое руно, — а з сабакі нельга?! А калі ўзяць вялікага сабаку, ды ў дадатак з густым падшэрсткам, ды ў той момант, калі побач не апынецца веганаў, сабачнікаў, змагароў за правы дзяцей, аматараў катоў... хоць гэтыя ў лік не ідуць — іх цікавяць толькі каты, а пра сіта з каціных хвастоў я ня чуў. Дык вось, калі ўзяць сабачую скуру ды выправіцца на Алдан мыць золата — чаму б і не? Набыць усюдыход, напхаць у яго прамывальныя латкі (Gold Pan), клясыфікатары, спэцыяльныя шлюзы, грунтасмокі, вашгерд ці герд... што б яшчэ ўзяць? Ледзь не забыўся: магніт для сэпарацыі, каб адсяваць магнітны жалязьняк, які падобны да дробнага зол…

For the English version, I was translating the phrase "you’re as good a copywriter (referring to d’Didactible) as a sieve made out of a dog's tail." I was translating and translating, and then I got to thinking—twice, actually. First, what's so bad about a sieve made of a dog's tail? It sounds absurd, sure, but a sieve isn't a radio receiver you're supposed to listen to; it's a sieve! You can make a sieve out of sheepskin—remember the Golden Fleece—so why not a dog?! And what if you take a large dog, one with a thick undercoat, and do it when there are no vegans, dog lovers, child rights activists, or crazy cat ladies around... although the latter don't count, they only care about cats, and I haven't heard of a cat-tail sieve. So, what if you take a dog pelt and head off to the Aldan river to pan for some gold—why not? Buy an ATV, pack it with gold pans, classifiers, special sluice boxes, suction dredges, a rocker box... what else should we tak…

Для английского варианта переводил фразу «копирайтер из тебя (речь шла о д’Дидактибле) как из собачьего хвоста сито. Переводил-переводил, да и задумался, причём сразу два раза. Во-первых, чем плохо сито из собачьего хвоста? Звучит абсурдно, да, но сито это же не радиоприёмник, чтобы его слушать, а сито! Из бараньей шкуры, значит, сито можно сделать - вспомните золотое руно, - а из собаки нельзя?! А если взять большую собаку, да к тому же с густым подшёрстком, да в тот момент, когда рядом не окажется веганов, собачников, борцов за права детей, кошатников... хотя эти не считаются - этих интересуют только кошки, а про сито из кошачьих хвостов я не слышал. Так вот, если взять собачью шкуру и отправиться на Алдан мыть золотишко - почему нет? Купить вездеход, напихать в него промывочные лотки (Gold Pan), классификаторы, специальные шлюзы, грунтососы, вашгерд или герд... что бы ещё взять? Чуть не забыл: магнит для сепарации, чтобы отсеивать магнитный железняк, который похож на мелкое золото …