Варыянт першы, бюракратычны.
Гэта цяпер у дзяцей залатыя часы – ня хочаш працаваць у офісе, ідзі ў фрыланс, а ў васьмідзесятыя мінулага стагодзьдзя фрыланс гэта хіба што шабашка. Вось і мы зь сябрамі выправіліся фрылансіць у Літву, будаваць кароўнік у адным вельмі прасунутым калгасе. Старшыня нейкі час стажыраваўся ў Нямеччыне, а па вяртаньні вырашыў зрабіць ня калгас, а парк высокіх тэхналёгіяў ці нешта падобнае. Вырашыў перабудаваць усё, што толькі можна. Мы якраз укаранялі нанатэхналёгіі – рабілі цёплую падлогу ў кароўніку. А па суседзтве была бычыная фэрма. Жылі быкі як мы некалі ў войску – у асобнай казарме, куды жанчынам уваход быў забаронены. Але, як і ў войску, часам да некаторых прыяжджалі сваякі, а асабліва адметных адпускалі ў звальненьні.
Дык вось, сядзім мы неяк пасьля абеду, пераварваем ежу, чакаем машыну з цэглай і назіраем, як адзін старэнькі дзядок… Аёячкі!.. Стоп – гэта аёячкі я прыбіраю па просьбе чытача Алькі – ён сказаў, што яны яго вельмі раздражняюць – і замест іх лепей пастаўлю прыстойныя: прыкра і памылкова. Прыкра, але я зараз і сам амаль такі самы старажытны… прывёў дзед карову на злучку… ці як гэта там у іх называецца – на асемяненьне? На кланаваньне? Каб яна не пайшла ўдалячынь, ён прывязаў яе да стэнду, на якія раней вывешвалі газэты, і пайшоў дамаўляцца да работнікаў фэрмы. Неўзабаве яны выйшлі, ведучы быка на павадку. Той перш за ўсё падышоў да дзеда, зьлізнуў працягнуты яму буханку хлеба, ікнуў і не сьпяшаючыся схаваўся ў чорным праёме фэрмы, не зьвярнуўшы на нашу кароўку аніякай увагі.
— Зараз, — вэтэрынар пазяхнуў і нехаця абнюхаў карову... цьфу ты — вэтэрынар прывёў другога бычка, а ўжо той нехаця падышоў, нехаця абнюхаў, нехаця зрабіў сваю справу, і сам пайшоў назад у казарму.
Дзядок, які сачыў за працэдурай, скрывіўся і хацеў быў прыбраць кашалёк назад у кішэню, але вэтэрынар (ну ці хто там злучкой займаўся) супакойвальна папляскаў яго па плячы: «Пачакай, дзядуля, не глядзі скептычна, зараз мы посьпех замацуем. — І крычыць углыб будынка: — прывядзіце яшчэ Рыгора!»
У-упс… Я ж падпіску даваў, што ў кніжцы ня будзе мату, што рабіць? Яго хоць і крыху, але як выкінуць слова зь песьні? Трэба ісьці іншым шляхам… Буду карыстацца эўфэмізмамі, так што здагадвайцеся самі. Прыблізна дзядуля сказаў так: «Пайшлі, пайшлі, кароўка! Гэта ня спорт, а забойства!»
— Гэй ты, гаплёідны! — дзед на разьвітаньне замахнуўся палкай ня то на вэтэрынара, ня то на Рыгора, — а ну пайшоў вон!..
Можна падумаць: Як, і гэта ўсё?! Выпадак-то адзінкавым... ці — банальным? — простым, адным словам — выпадак-то простым не назавеш! Сьпяшаюся заўважыць, што быў працяг, быў, потым напішу падрабязьней...
[ SYSTEM DATA ] Усе тэкставыя анамаліі, згаданыя вышэй (Гаплоід, Парадокс пельменя, Арытмэтыка пустэчы, Пахавая сытуацыя і г. д.), зьяўляюцца часткай шматмоўнага праекту IO-IO Lab (EN/RU/BY). Поўныя нефрагмэнтаваныя версіі тэкстаў скампіляваныя ў EPUB-капсулы. Афіцыйны архіў і бясплатнае спампоўваньне (Pay what you want) у асноўным даступныя на базе IO-IO Lab платформы Buy Me a Coffee.