By and large, I immediately realized back then that either I had developed a split personality, or a real adventure had begun. All that remained was to decide which it actually was, because my future actions depended on this decision. If it was a split personality... I don't like running to doctors, and I'm absolutely terrified of psychiatrists, even though I've never crossed paths with one—so I settled on the adventure. Though the thought did occasionally pop into my head: "Now this is a glitch!" "Thus thought the young rake, flying in the dust on post-horses..." I try to reconstruct in my memory what happened back then, what took place. I remember that I recalled Pushkin on that shore, and his line from Eugene Onegin . Something about it alarmed me that time... no, just caught my attention... ah, yes—the young rake ! I mean, the man is still young, but he already has a rake . A tragedy! Though most likely it's purely psychological, so he could skip th…

Аднаго разу ў часы ( once upon a time) , калі Шмуглаў — зьзяючы град на ўзгорку — быў бачны здалёк, трое суворых менскіх чэкістаў сядзелі ў сваім кабінэце з вокнамі на захад і жмурыліся ад зьзяньня гораду, якое біла наўпрост у іх натруджаныя вочы. Урэшце, стаміўшыся ад непрымірымай барацьбы з контрай і высушвальнай пралетарскай смагі, яны вырашылі, што клясавая нянавісьць цалкам можа пачакаць да раніцы. Пераапрануўшыся ў шмугляраў, яны перасеклі кардон, замятаючы свае сьляды нібы лісы хвастом, і выправіліся ў Ракаў — проста папіць добрага, халоднага капіталістычнага піва. Як і ў мінулыя разы, апэрацыя «Хмельны факстрот» прайшла бездакорна. Аднак на зваротным шляху, недзе ў золкіх нетрах нэўтральнай паласы, ацяжэлыя ад піва ды ў дадатак разлагоджаныя душой, чэкісты наткнуліся на адзінокую сьвіньню. Паводле іх наступных клятвенных запэўненьняў, сьвіньня глядзела на іх з глыбокай клясавай тугой у вачах. Пакідаць жывёлу пакутаваць ад эксплюатацыі паноў і патэнцыйна здохнуць з голаду ў загнів…

Однажды во времена, когда Шмуглов - сияющий град на холме, был виден издалека, трое суровых минских чекистов, сидели в своём кабинете с окнами на запад и щурились от сияния города, бившего прямо в их натруженные глаза. Наконец, устав от непримиримой борьбы с контрой и иссушающей пролетарской жажды, они решили, что классовая ненависть вполне может подождать до утра. Переодевшись в шмугляров, они пересекли кордон, заметая свои следы как лисы хвостом, и отправились в Раков — просто попить хорошего, холодного капиталистического пива. Как и в прошлые разы, операция «Хмельной фокстрот» прошла безупречно. Однако на обратном пути, где-то в сырых дебрях нейтральной полосы, отяжелевшие от пива и вдобавок раздобревшие душой, чекисты наткнулись на одинокую свинью. По их последующим клятвенным заверениям, свинья смотрела на них с глубокой классовой тоской в глазах. Оставлять животное страдать от эксплуатации панов и потенциально сдохнуть с голоду в загнивающем капитализме было идеологически неверно.…

Once upon a time, back when Shmuglov—a shining city on a hill—was visible from afar, three stern Minsk Chekists were sitting in their west-facing office, squinting at the city's glare that struck right into their overworked eyes. Finally, exhausted by their irreconcilable struggle against the counter-revolutionaries and a parching proletarian thirst, they decided that class hatred could easily wait until morning. Disguising themselves as shmuglyars (smugglers), they crossed the cordon, covering their tracks like foxes with their tails, and headed to Rakov—simply to drink some good, cold capitalist beer. Just like the previous times, Operation "Tipsy Foxtrot" went off without a hitch. However, on the way back, somewhere in the damp thickets of the neutral zone, weighed down by beer and mellowed in spirit, the Chekists stumbled upon a lone pig. According to their later sworn testimonies, the pig looked at them with profound class anguish in its eyes. To leave the animal to …

I have a massive soft spot for people who... Take this one guy, who left Minsk for the middle of nowhere, surrounded by nothing but woods and lakes. For a quarter of a century now, he's been catching fish and building masonry stoves. People ask him: "What is your dream in life?" And he says: "I want to build a stove that blows smoke rings. I even know how," he says. "Build it, get it on video, and then tear it down..." "Why?" "Out of pure spite. Just so everyone knows I *can* build it, but I won't!" Or take this other guy, another guru, who writes in a classified ad in the local paper: "I can give math and physics lessons, but I don't want to!" Followed by a phone number. That was a long time ago, I didn't save the number, but I'd definitely call him right now... Then there's the third. Take Dorothy and Toto, swept out of the normal world into another. Remember how hard they tried to get back home? But the…

Ён напрыканцы азірнуўся назад. Цемра ўжо пачала расьсейвацца, і на браме выразна выступіў надпіс «Neglect», гэтым разам усе літары здаваліся на сваіх месцах. Зь незразумелымі яму самому адчуваньнямі ён адвярнуўся, і цяпер на першы плян вылезла залітая расталым сьнегам сьцяжынка, што вяла з багны некуды ўдалячынь, у будучыню, сакатаючы пры гэтым у немаведама якіх прамянях. Па сваёй старой дурнаватай звычцы Ptyś хацеў быў задумацца пра тое, вада гэта блішчыць ці сьветлая будучыня, але потым яго адцягнула новая думка, якая казала, што не час думаць пра лужыны і што для пачатку шляху патрэбная нейкая сакавітая фраза... — Якая? — у макітру нічога ня лезла, хіба што «бойцеся тых, хто лунае ў аблоках — яны могуць зваліцца вам на галаву...» Ён зь лякам апошні раз зыркнуў на браму і пайшоў ужо не азіраючыся, распырскваючы слоту, — Потым прыдумаю, — ён адмахнуўся ад думкі, што ўжо зьнікала, падазраючы, што забудзецца на гэта да вясны, і закрычаў на ўсё горла ці то зь ляку, ці то ад усьцехі: Nieutul…

He took one last look back. The darkness was already beginning to dissipate, and the sign " Neglect " on the gates became distinctly visible; this time, all the letters seemed to be in their proper places. With feelings he couldn't quite understand himself, he turned away, and now the foreground was dominated by a path flooded with melted snow, leading out of the swamp and somewhere into the distance, into the future, glistening in some unknown rays of light. Out of his old, slightly foolish habit, Ptyś was about to wonder whether it was the water glistening or his bright future, but he was distracted by a new thought. It told him that this was no time to be thinking about puddles, and that to begin a journey, one needs a brilliant opening line... "Like what?" Nothing came to mind, except perhaps "Beware of those whose heads are in the clouds—they might fall on yours..." He cast one last apprehensive glance at the gates and set off without looking back ag…

Он напоследок оглянулся назад. Тьма уже стала рассеиваться и на воротах отчётливо стала видна надпись «Neglect», на этот раз все буквы казались на месте. С непонятными ему самому ощущениями он отвернулся, и теперь на первый план выступила залитая растаявшим снегом тропинка, уводившая из болота куда-то вдаль, в будущее, блестя при этом в не пойми каких лучах. По старой своей дурноватенькой привычке Ptyś хотел было задуматься о том, вода это блестит или ярокое будущее, потом его отвлекла новая мысль, которая говорила, что не время думать о лужах и что для начала пути нужна какая-то яркая фраза... – Какая? – В голову ничего не шло, разве что «бойтесь тех, кто витает в облаках – они могут упасть вам на голову...» Он с опаской последний раз взглянул на ворота и пошёл уже не оборачиваясь, разбрызгивая грязь, – Потом придумаю, – он отмахнулся от уже уходившей мысли, подозревая, что забудет об этом до весны, и заорал во всё горло то ли от страха, то ли от радости: Nieutulony w piersi żal, Bo z…

Not because I know how, but because otherwise thoughts start scratching from the inside, like mice inside my skull. It’s not a hobby; it’s a form of coexistence between my anabolism and my own catabolism. Many people dislike what I write. And that I write. And how I write. And—especially— why I write. Three questions to which I have one answer: because I crushed a bottle of ink, it spilled all over, and now I have to dip my finger (surely not a quill!) into this puddle and write until it dries. Some people think I’ve tangled up science, philosophy, religion, and some sort of esoterica. My dears. To understand my scribblings, you just need to know this: there is no science in my books. Nor philosophy. Nor religion. Nor esoterica. There are un-thoughts. There are non-sciences. And—most importantly—there is a whole lot of non-philosophy in here too. If you think it’s science—that’s just an approximation error of the Lagrange interpolating polynomial through a prism of cognac distillate. If you think it’s …

Не таму што ўмею, а таму што іначай думкі пачынаюць шкрабацца знутры, быццам мышы ў чарапной скрынцы. Гэта не хобі, а форма суіснаваньня майго анабалізму з маім жа катабалізмам. Многія ня любяць тое, што я пішу. І што я пішу. І як я пішу. І — асабліва — навошта я пішу. Тры пытаньні, на якія ў мяне ёсьць адзін адказ: таму што я раздушыў бурбалку з чарніламі, яны расьцякліся, і цяпер мне даводзіцца мачаць палец (ну не гусінае ж пяро!) у гэтую лужыну і пісаць, пакуль яны не высахлі. Камусьці здаецца, што ў мяне пераблытаныя навука, філязофія, рэлігія і яшчэ нейкая эзатэрыка. Мілыя мае. Каб зразумець маю пісаніну, трэба проста ведаць: у маіх кніжках няма ні навукі, ні філязофіі, ні рэлігіі, ні эзатэрыкі. Ёсьць недумкі . Ёсьць ненавукі . І — самае галоўнае — нефілязофіі тут таксама навалам . Калі вам здаецца, што гэта навука, — гэта памылка апраксымацыі інтэрпаляцыйнага палінома Лягранжа ў прызьме з каньячнага дыстыляту. Калі здаецца, што філязофія, — гэта проста Ліміт мяжы, па якой паўзе пахмель…

Не потому что умею, а потому что иначе мысли начинают скрестись изнутри, как мыши в черепной коробке. Это не хобби, а форма сосуществования моего анаболизма и с моим же катаболизмом. Многие не любят то, что я пишу.  И что я пишу.  И как я пишу.  И — особенно — зачем я пишу.  Три вопроса, на которые у меня есть один ответ: потому что я раздавил пузырёк с чернилами, они растеклись и теперь мне приходится окунать палец (ну не гусиное же перо!) в эту лужу и писать, пока они не высохли. Кому-то кажется, что у меня перепутаны наука, философия, религия и ещё какая-то эзотерика.  Милые мои.  Чтобы понять мою писанину, надо просто знать:  в моих книжках нет ни науки,  ни философии,  ни религии,  ни эзотерики.  Есть немысли .  Есть ненауки .  И — самое главное — нефилософии здесь тоже навалом .  Если вам кажется, что это наука, — это ошибка аппроксимации интерполяционного полинома Лагранжа в призме из коньячного дистиллата.  Если кажется, что философия, — это просто Предел границы, по которой ползёт…

Выправілі мяне неяк у адпачынак.. Я й не хацеў , але супраціўляцца ня мог — трэба было ўнука прывезьці пасьля вакацыяў ад цёплага мора ў Гёкчэрэндэ й здаць у срэбным аксаміце родных туманаў бацькам з рук у рукі. Выправіць выправілі, але аднаго не ўлічылі — мне ў адпачынку спадабалася, і я ўжо ніяк ня хочаў зь яго вяртацца. Грамадзкасьць абурылася (ну, то бок, жонка) і пачала вымагаць у дзяцей маёй экстрадыцыі. Каб я еў усялякія карысныя салацікі, а не жэр цэлымі днямі пельмені са сьмятанай, запіваючы ўсё гэтае шчасьце кефірам. Адначасова з гэтым абураная грамадзкасьць занепакоілася маім здароўем (як фізычным, так і псыхічным) і настаяла на тым, каб я прайшоў поўнае мэдычнае абсьледаваньне. Ня люблю я лекараў... Баюся я лекараў, але тут падумаў, што ніводзін лекар з маім прытворствам ня дасьць рады, і пайшоў. Галоўным чынам дзеля таго, каб сказаць: «Так, быў. Так, здаў усе аналізы. Нічога не знайшлі, таму трэба іншае, больш глыбокае абсьледаваньне». Выйшла... выйшла крыху не так, як я чакаў —…

They sent me on vacation once. I didn’t want to go, but I couldn’t resist—I had to fetch my grandson after his holidays by the warm sea in Gökçerende and hand him over, safely wrapped in the silver velvet of our native fogs, straight into his parents’ arms. They sent me, but they failed to account for one thing: I actually liked it on vacation, and I no longer wanted to come back. The public (by which I mean, my wife) was outraged and began demanding my extradition from the kids’ place. All so I would eat various healthy little salads instead of gorging myself all day on pelmeni with sour cream, washing all that happiness down with kefir. At the same time, the outraged public became concerned about my health (both physical and mental) and insisted I undergo a full medical examination. I don't like doctors... I'm terrified of doctors, but then I figured no doctor could possibly outmatch my malingering skills, so I went. Mostly just to be able to say: “Yes, I went. Yes, I did all th…

Отправили меня как-то в отпуск. Я не хотел, но сопротивляться не мог – нужно было внука привезти после каникул от тёплого моря в Гьокчеренде и сдать в серебряном бархате родных туманов родителям с рук на руки. Отправили, но одного не учли - мне в отпуске понравилось и я уже не хотел из него возвращаться. Общественность возмутилась (ну, то есть, жена) и начала у детей требовать моей экстрадиции. Чтобы я ел всякие полезные салатики у неё под боком, а не жрал целыми днями пельмени со сметаной, запивая всё это щастье кефиром и с высоты глядя на минскую суету внизу. Одновременно с этим возмущённая общественность обеспокоилась моим здоровьем  (как физическим, так и психическим) и настояла на том, чтобы я прошёл полное медицинское обследование. Не люблю я врачей... Боюсь я врачей, но тут подумал, что никакой врач с моим притворством не справится, и пошёл. Главным образом для того, чтобы сказать: «Да, был. Да, сдал все анализы. Ничего не нашли, поэтому нужно другое, более глубокое обследование…