Аднаго разу ў часы (once upon a time), калі Шмуглаў — зьзяючы град на ўзгорку — быў бачны здалёк, трое суворых менскіх чэкістаў сядзелі ў сваім кабінэце з вокнамі на захад і жмурыліся ад зьзяньня гораду, якое біла наўпрост у іх натруджаныя вочы. Урэшце, стаміўшыся ад непрымірымай барацьбы з контрай і высушвальнай пралетарскай смагі, яны вырашылі, што клясавая нянавісьць цалкам можа пачакаць да раніцы. Пераапрануўшыся ў шмугляраў, яны перасеклі кардон, замятаючы свае сьляды нібы лісы хвастом, і выправіліся ў Ракаў — проста папіць добрага, халоднага капіталістычнага піва.
Як і ў мінулыя разы, апэрацыя «Хмельны факстрот» прайшла бездакорна. Аднак на зваротным шляху, недзе ў золкіх нетрах нэўтральнай паласы, ацяжэлыя ад піва ды ў дадатак разлагоджаныя душой, чэкісты наткнуліся на адзінокую сьвіньню. Паводле іх наступных клятвенных запэўненьняў, сьвіньня глядзела на іх з глыбокай клясавай тугой у вачах. Пакідаць жывёлу пакутаваць ад эксплюатацыі паноў і патэнцыйна здохнуць з голаду ў загніваючым капіталізьме было ідэалягічна няслушным. На месцы было прынятае стратэгічнае рашэньне: таемна перагнаць сьвіньню ў Краіну Саветаў і далучыць да будаўніцтва сьветлай будучыні.
Праблема палягала ў тым, што сьвіньня не была палітычна падкаванай і катэгарычна адмаўлялася пільнавацца сьвятломаскіроўкі ды цішыні. Яе пранізьлівы лямант, больш падобны да сырэны, падняў па трывозе польскую дэфэнзыву. Абкружаныя з усіх бакоў памежнікамі, чэкісты кінуліся наўцёкі, але заблыталіся ў калючым дроце, нацягнутым іхнымі ж таварышамі. Іх схапілі на гарачым і ледзь было не расстралялі наўпрост у лесе, пры спробе ўцёкаў, абцяжаранай незаконным перамяшчэньнем бэкону.
Грандыёзны міжнародны скандал насьпяваў нібы падскурны панарыцы. Афіцыйны Менск адхрысьціўся б ад іх умомант, таму давялося задзейнічаць глыбока закансьпіраваныя ценявыя каналы. Выратоўваць недарэчных аматараў піва давялося празь легендарную Аўтаномную пазарэестравую вэтэрынарную лябараторыю — той самы сакрэтны НДІ Пэпэжэ (Навукова-дасьледчы інстытут Пабочных Прадуктаў Жывёлагадоўлі), якім віртуозна кіраваў старэйшы з братоў Валасатых, Акімыч. Толькі Пэпэжэ, маючы абсалютную аўтаномію ад усіх афіцыйных рэестраў і валодаючы неверагоднымі рычагамі ўплыву, змагло пракруціць таемную дыпляматычную камбінацыю.
У выніку, пасьля складаных перамоваў, палякі чэкістаў вярнулі. А вось нічыйную сьвіньню (пасьля атрыманьня заявы аб згоне) перадалі пацярпеламу пану Заблоцкаму.