§ 24. Ну, рушылі… Цягнік прадзіраўся скрозь густую, як дзёгаць, пустэчу. Стук колаў выбіваў рваны рытм, нібыта састаў спрабаваў вытрасьці зь сябе сам час: ай-ёй-ячыкі-чыкі… ай-ёй-ячыкі-чыкі… Імёны за вакном яшчэ не нарадзіліся, а ўнутры купэ яны ўжо абжывалі прастору, што пахла вугалем, казённай воўнай і вечнасьцю. — Уціскай яго глыбей, Ёй. Бездань не трывае пустэчы, — Ай з высілкам заштурхоўвала цяжкі скураны сакваяж пад ніжнюю канапу. Сакваяж супраціўляўся, паскрыпваючы скурай, нібы ўнутры яго варочаліся не сукенкі, а чыесьці невыказаныя думкі. — Калі рэчаіснасьць паспрабуе нас выплюхнуць, рэчы павінны быць прышпіленыя да падлогі. Ёй, чые рукі дрыжэлі ў такт канвульсіям вагона, засьцілала шэрыя прасьціны. Тканіна здавалася накрахмаленай самім холадам сьветабудовы. Яна разгладжвала зморшчыны з такім імпэтам, нібы спрабавала забінтаваць раны на целе гэтага няўтульнага сьвету. — Чур, я тут! — Ячыкічыкі раптам узьляцела на верхнюю паліцу. Ейны рух быў нечалавеча плаўным, пазбаўленым вагі. Я…