Вось пішу я кніжку, дакладней — перакладаю яе на мову. Адначасна з гэтым зьяўляецца куча новых хадоў і выхадаў. Я чалавек творчы, зь велізарным талентам у мастацтве прокрастынацыі, натуральна, не магу прайсьці міма і намагаюся іх затыкаць па меры магчымасьці, але часам гэтыя тунэлі не затыкаюцца і вядуць некуды ўбок… або ўдалячынь… або ўглыб стагодзьдзяў. Прычым так глыбока, што і ня выкарачаць. Таму гэты тэкст зусім не трызьненьне вар’ята, а рэха… ну ці спойлер. Спойлер з той самай глыбіні, калі любімымі забавамі былі або збор карэньчыкаў, або сьвежаваньне толькі што злоўленай рыбкі. Дык вось: злавілі рыбку, паелі — цяпер можна і паспаць. Паспалі — цяпер можна і паесьці. Зноў злавілі рыбку, паелі — ну, альгарытм зразумелы. І ўзьнікае пытаньне: а вольны час? Як яго праводзілі ў дагістарычныя часы, калі нават шахматаў не было?
Сёньня забаваў больш, чым цукерак у цукерачнай краме: хочаш — марожанае, хочаш — пірожнае, хочаш — кажаш, што «ляціш» на матацыкле, хочаш — на самой справе ляціш на парапляне (ну ці калі цябе «ляцяць» у самалёце — хоць гэта зусім іншае). Людзі забыліся, што такое нуда, калі замест інтэрнэту — вогнішча ля ўваходу ў пячору, вячэрнія зоркі і гармонік замест электрагітары:
Vsem našim vstrečam razluki, uvy, suždeny,
Tich i pečalen ručej u jantarnoj sosny.
Peplom nesmelim podjornulis' ugli kostra.
Vot i okončilos' vsë, Ptyś...
Цяпер кожная сэкунда можа быць запоўненая экранам, гукам ці нейкім рухам. А тады? Жах! Я не бяру нейкія зусім старажытныя трыясавыя ці юрскія пэрыяды, я пра зусім нядаўні мелавы. Адзіная забава, якая прыходзіць на розум — гэта катацца на дыназаўрах. Пасудзіце самі: лётаць няма на чым! Хтосьці скажа, што на птэрадактылях, але не — палёты на іх забароненыя, бо птэрадактылі вельмі дрэнна манеўруюць і часта ўразаюцца ў скалы, а пасажыры потым доўга ня могуць знайсьці адно аднаго. Падводнае плаваньне на марскіх яшчурах? З кім дамаўляцца, зь якім аніматарам, каб вас не прынялі за ежу? Нават рыбная лоўля і тая небясьпечная: у моры плаваюць іхтыязаўры, якія не зразумеюць вашых рыбацкіх жартаў. Зайшоў незнарок у ваду па шчыкалаткі — застаўся бяз шчыкалатак, зайшоў па калені — застаўся бяз каленяў, зайшоў па… зайшоў па пояс — застаўся бяз пояса — ну, альгарытм зразумелы?
Добра было б пракаціцца на дыназаўравых… дыназаўрыных запрэжках, але не — аказваецца, кола яшчэ не вынайшлі. Тут на розум адразу прыходзяць вэляцыраптары, але ў іх, як высветлілася, таксама няма колаў. Да таго ж яны былі хоць і невялікія, але кусаліся, заразы, як суседзкія дзеці. Вось вы сядзіце на беразе першабытнага акіяну, пахне серай і кветкамі, якіх ужо няма, і думаеце: «Чым бы заняцца?». Рыбалка?.. Скачкі з абрыву на скураных парашутах, пераробленых з птэрадактыляў?.. І раптам — хрась! У задніцу ўпіваецца вэляцыраптар, непрыкметна падкраўшыся пад выглядам магноліі — яны так распускаюць сваё пер’е на хвастах, што і не адрозьніш. Адным словам, час такі, што нельга давяраць нікому, нават кветкам!
Так што, калі наступным разам вы будзеце скардзіцца на нуду ў сучасным сьвеце, успомніце: вам не даводзіцца забаўляцца, скачучы па сьпіне тыраназаўра, які ў гэты момант думае, што вы — сьняданак. А гэта ўжо вялікі плюс.