Сяджу-сяджу, пішу-пішу... не так, вось як правільна: перакладаю-перакладаю! Надакучыла! Захацелася раптам не пра кніжку, а пра сам працэс. Да таго ж цяперашні фрагмент тэксту не вельмі зручны – нібыта ў ім пра трагедыю (выкладу на днях у блог, назаву так «Піонерская формула | § 42.2» Там пра траўму, інваліднасць і спадарожныя перажыванні – але гэта так даўно было, што трагедыя з галавы выветрылася, а новыя перажыванні прыдумляць не хочацца, але трэба...
І вось сяджу я, пішу... а, было ўжо. Тады так: стаю я як бурыданаў асёл – шопагалік перад дзвюма кучкамі сена і думаю, якую выбраць – якую «трэба» ці якую «не трэба».
Можна кінуць косці (не свае – ігральныя), можна манетку – ёсць у мяне адмысловая, YES-NO, – а можна спытаць у Кішэннага Калькулятара.
– Святло маё, люстэрка, падкажы тэму: нешта такое, што адцягне ад перакладу?
Ён праз плячо заглядвае ў чарнавік: «Аб чым гаворка?! Вось ты пішаш пра тое, што ты "распіліўся". А ў беларускай мове "распіліўся" азначае і выпіўку, і ампутацыю пальцаў. Выбірай, што бліжэй да сэрца».
Што бліжэй да сэрца?! – Усё далекавата!
Аднак у гэтай парадзе КК злёгку зглупіў, але на тое ён і кішэнны, а не магутны настольны: «распіліўся» – не пра піццё. А вось «напіліўся» – тое самае "напіўся", гэта гадзіцца!
Але галоўнае не гэта, а тое, што адкрылася тэма выбару! (за што заўгодна буду хапацца, абы толькі не працаваць, не перакладаць).
Дылема ката Шрэдынгера
Уявіце ката, перад якім адчынілі дзверы ў марозную завіруху на вуліцу. Ён выглядае вонкі, кранае лапай халодны і брыдкі снег, абтрасае яе з абуранасцю і думае:
...Быць ці не быць, вось у чым пытанне.
Ці годна сцірацца пад ударамі лёсу,
Ці трэба аказаць супраціўленне
І ў смяротнай бойцы з цэлым морам бедаў
Скончыць з імі? Памерці. Забыцца...
Оп-с, каты так думаць не ўмеюць. Ён проста тупа глядзіць на вуліцу і вырашае: застацца ўнутры і лямантаваць ад тугі, ці выйсці вонкі і імгленна пашкадаваць пра гэта.
Дылема, дадатковыя варыянты
Памятаеце прапаршчыка-капальніка з маёй наступнай заметкі? У яго самая простая дылема: капаць ад плоту ці капаць да абеду? Фізіка розная, вектар розны, але вынік адзін — ты ў гразі, з рыдлёўкай і думаеш пра тое, што жыццё – суцэльныя паліндромы. Што ў лоб, што па лбу, але ўсё роўна дзесьці наперадзе абед і дэмбель.
А ёсць варыянты горшыя – падленькія.
Уявіце бутэрброд у космасе: ён і маслам уніз упасці не можа, але і ў рот не залятае: проста вісіць перад тварам і дакучае.
Здавалася б: чаго ж горш?
Ёсць, ёсць варыянты! Вы чулі пра парадокс пельменя? - Вядома не (я толькі што выдумаў): альбо распаўзціся ў кіпені ад бясхарактарнасці, альбо намертва прыгарэць азадкам да патэльні ад упартасці. У гэтым прыкладзе лёс пельменя пераклікаецца з амаль такой жа няшчаснай доляй Бураціна, калі нібыта і не патонеш, але і ў агонь лезці неяк драўляна. Вось дык сітуацыя, калі табе нідзе не рады.
Пад канец дакладу хачу звярнуць увагу яшчэ на два варыянты Калабковых рашэння праблемы выбару: можна каціцца і збіраць на сябе ўсю дарожную пыл, альбо сядзець на падаконніку і чакаць, пакуль не зачарсцвееш і не пакрыешся цвіллю (гэта катэгарычна не мой метад).
Ai-Yoi-Yachikichiki, а вось і мой выбар: можна ўстаць і зрабіць стоячы нешта карыснае, а можна ляжаць лежачы і філасофска апраўдваць сваю лень законамі Дао!
Апраўдальнік (гэта я, і гэта не прафесія, а пакліканне!)